Dieter Wulfaert (39)
traint met zijn gezin
Regioserviceleider, 18 jaar samen met Nele (39),
papa van Tuur (9), Lena (7) en Sam (2)

<<Het is elke week opnieuw afspreken met mijn vrouw: is er tijd om te sporten? Wanneer ga jij en wanneer ga ik? Voor we kinderen hadden, sportten we heel veel. Ik ging mountainbiken, reed met de koersfiets en mijn vrouw ging fitnessen. Omdat onze werkuren enorm verschillend waren, deden we veel apart, maar we gingen ook vaak fietsen met zijn tweetjes. Zelfs nog toen onze oudste geboren was; hij ging gewoon mee achterop. Nu, met onze drie kinderen, lukt het niet meer. Bovendien ben ik zelf een jaar geleden van werk veranderd, net toen Nele met haar postgraduaat begon. Daarnaast werkt ze nog fulltime als zelfstandig logopediste, dus voorlopig heeft ze haar fiets aan de haak gehangen. Vorig jaar hebben we een poging gedaan om één keer per week samen te gaan spinnen, maar dat is er niet van gekomen.>>
<<De sportmicrobe hebben we zeker aan onze kinderen doorgegeven. Tuur
voetbalt bij de U10 en gaat net als onze dochter Lena lopen, en zij tennist ook. Voor ons gezin is lopen de perfecte manier om gaatjes in de agenda te vullen. Je komt buiten en je loopt een halfuurtje, winter of zomer. Je hoeft niet af te spreken met vrienden, het hoeft geen uren te duren … Het is niet zo tijdrovend als fietsen. En het leukste is dat we het als gezin samen kunnen doen, al is het nooit met vijf samen. Daarvoor is onze jongste zoon Sam nog net te klein. Al is hij nu al enorm in de ban van al wat maar op een bal lijkt. De kans dat hij net als onze oudste zoon Tuur gaat voetballen, lijkt ons meer dan reëel. (lacht) Om Tuurs conditie op te bouwen en de mijne te onderhouden, proberen hij en ik
wekelijks onze toertjes te doen op de looppiste. We beginnen samen, en volgen ieder ons eigen tempo. Het handige is dat de looppiste rond de voetbalvelden ligt waar Tuur traint. Terwijl hij met zijn vriendjes aan het sjotten is, gaat Nele ook af en toe lopen, en dan loopt dochter Lena met haar mee. Als ze langs de Leie haar kilometers doet, fietsen de oudste twee vaak mee.>>
Kinderen motiveren
<<Idealiter zouden we twee keer per week willen kunnen sporten. Voor ons is het de ideale manier om te ontspannen, om ons hoofd leeg te maken. Maar we zitten dan ook echt op het drukste moment van ons leven nu. We mogen al blij zijn dat we dit geregeld krijgen. Op zondagvoormiddag ga ik wel nog met de wielertoeristen fietsen. Er is ook een vrouwenploeg en die heeft Nele al gevraagd om mee te gaan, maar organisatorisch is dat niet haalbaar. Op zondagvoormiddag een babysit moeten vragen om samen te gaan sporten, dat is voor ons een stap te ver. En toch gebeurt het af en toe dat we de kinderen een middag naar oma brengen om een aantal uurtjes samen te gaan fietsen.>>
<<Aan de hype van marathons en hoger, sneller en beter doen we niet mee. Sporten moet je doen voor jezelf. We proberen onze kinderen wel te motiveren door ze doelen te geven. Zo traint Tuur nu samen met Nele voor de Warmathon in Gent, ten voordele van Music for Life. Vorig jaar zijn we met zijn allen gaan supporteren voor haar en stonden we daar vooral te verkleumen. In plaats van een toer of twee heeft Nele toen elf kilometer gelopen (lacht). En eigenlijk zijn de kindjes al oud genoeg om hun steentje bij te dragen. Er hangt een hele toffe sfeer, het is voor het goede doel. Volgend voorjaar is er in onze gemeente de jaarlijkse loopwedstrijd ‘Dwars Door Desselgem’, zo hebben we als gezin twee doelen per jaar om naar uit te kijken. Anders is het maar lopen om te lopen.
Met ons gezin dromen we ervan om een fietsvakantie te doen. Al mag het voor mij ook gerust eens een sportieve vakantie zonder kinderen zijn. (lacht)>>

————————————

Kristof Van Echelpoel (34) DOET aan
functional training met zijn vrouw Ann (35)
Runt een eigen studiebureau, is getrouwd en papa van Lou (4)

<<Mijn vrouw en ik zijn vijftien jaar samen en hebben een heel druk leven. Ik ben zelfstandige en ook al werkt mijn vrouw halftijds bij mij in de zaak en halftijds
in een opvangcentrum, we zien elkaar niet zo vaak. Daar wou ik verandering in brengen, dus een jaar geleden stelde ik Ann voor om samen te gaan sporten. Hoewel we allebei sportief zijn en dat ook echt nodig hebben om alles eens te kunnen loslaten, hadden we nooit eerder samen gesport. Tien jaar geleden ben ik gestopt met voetbal en schakelde ik over op fietsen; Ann moest stoppen met voetballen door operaties aan haar kruisbanden en deed sindsdien aan fitness.>>
<<Eerst stond Ann er niet voor te springen, want we hebben een dochtertje van vier, Lou, en Ann vroeg zich vooral af hoe we dat zouden inplannen. Ze was ook bang dat ik mijn eigen ding niet zou kunnen doen, want terwijl zij vaak al blij is dat ze aan bewegen toekomt, leg ik de lat een stuk hoger. Ik wil uitdaging. Daarom zocht ik een allesomvattende sport bij ons in de buurt en zo kwam ik bij functional training terecht. We besloten het een kans te geven.>>
<<Functional training bleek een schot in de roos. Wekelijks hebben we een vaste afspraak met onze trainster Fiona en zij varieert enorm qua oefeningen. De ene keer trainen we op kracht, de andere keer op conditie of stabiliteit. We voeren reeksjes van zes oefeningen uit die we drie keer herhalen. Met een gestructureerde aanpak word je steeds fitter en krijg je je lichaam beter onder controle. Zelf kan ik dat goed gebruiken, want ik train momenteel om de Ventoux te beklimmen, en dan geeft Fiona me extra oefeningen om de beenspieren te verstevigen. Een marathon lopen staat ook nog op mijn verlanglijstje. Het leuke is ook dat onze trainster ons doelen oplegt. Dit jaar hebben we samen The Great Escape gedaan in de Gentse Blaarmeersen, een parcours van zo’n 12 kilometer met 30 à 40 obstakels. Daar samen finishen gaf veel voldoening en we kregen een enorme kick als koppel. Zo’n zes weken van tevoren kregen we aangepaste trainingen. Een nieuwe hindernisren zal zeker weer in de planning zitten binnenkort, naast mijn Ventoux-beklimming die op het programma staat.>>
<<Hoe druk het ook mag zijn in de zaak, ik kom onze afspraken na. We planden het speciaal op donderdagvoormiddag in omdat Lou dan op school zit. En tijdens de vakantie zorgt één van haar moekes voor haar. Onze sportdate brengt ons dichter bij elkaar, en mentaal brengt het ons dan weer rust. We praten er ook vaak over met vrienden; onlangs mochten we andere duo’s uitnodigen om samen een trainingssessie te volgen en er is al zeker één koppel dat er ook aan denkt om samen te sporten. Onze dochter nemen we nog niet mee. Zij turnt en danst, dus beweging zal automatisch wel in haar leven zitten. Begin deze maand zijn Ann en ik getrouwd, maar dat waren we al langer van plan. Daar zit het sporten nu een keertje niet voor iets tussen (lacht).>>

—————————————

Kris Verliefde (42)
is voetbalcoach van zoon Sepp (6)
Technical solutions manager, is getrouwd en papa van twee zonen

<<‘Als hij maar geen voetballer wordt’ grapten mijn vrouw en ik regelmatig toen ze zwanger was van onze oudste zoon. Mijn vrouw had jarenlang volleybal gespeeld en ik was na dertig jaar nog altijd een enthousiaste basketballer. Stiekem droomde ik ervan om mijn liefde voor de basketbalsport ooit te mogen doorgeven aan onze kinderen. Sinds Lex met een bal begon te spelen, riepen we dan ook altijd spontaan in koor ‘een bal dient om mee te gooien, niet om tegen te sjotten!’ (lacht)>>
<<Maar je voelt me al komen: tegen dat hij vier was, was Lex helemaal in de ban van het voetbal. We hoopten nog dat het wel zou overwaaien, tot ik hem vroeg wat hij aan Sinterklaas wou vragen: ‘Het allerliefste wil ik in een voetbalclub, maar dat zal de sint mij van jullie niet mogen geven …’ Lex ging dus bij een voetbalclub en wij borgen onze sportdromen op. Voorlopig toch, want ondertussen had Lex een klein broertje. Dus: one down, one to go. (lacht) Maar al snel werd het ook met Sepp duidelijk dat we heel veel uren bij het voetbalplein zouden slijten. Gelukkig is Sporting Vremde een gezellige, familiale club en toen ze me vroegen om mee te gaan op voetbalweekend om een handje te helpen met de spelertjes, beviel me dat zo goed dat ik een paar maanden later met plezier op het aanbod inging om begeleider te worden van Lex zijn ploegje.>>
<<Ondertussen zijn we vier jaar verder, heb ik mijn basketbal voorgoed opgeborgen en mijn voetbalskills aangescherpt. Ik ben nu al twee jaar coach van de ploeg van Sepp en dat bevalt me prima. Veel meer dan om het winnen van matchen gaat het om het spelplezier van de kinderen, en het is gewoon erg leuk om op de eerste rij te staan als zo’n bende zevenjarigen iets bijleert, van de juiste traptechniek tot respect en fair play. Mijn trainingen zijn soms een beetje onconventioneel omdat ik er ook basketbaloefeningen in verwerk, maar ze hebben hun nut zeker al bewezen.>>
<<Naast het sportieve is er natuurlijk nog een voordeel aan je engageren voor de hobby van je kind. Doordat wij heel veel tijd samen doorbrengen en ik een onderdeel ben van hun grote passie, versterkt ook automatisch onze band. Mijn ouders hebben vroeger ook geen enkele basketbalmatch gemist, waren lid van het bestuur van de ploeg, tapten regelmatig in de clubkantine … Mijn moeder zegt nog vaak dat tijdens de momenten in mijn jeugdjaren waarop het wat moeilijker liep, of ik weinig met hen communiceerde, het dankzij onze gezamenlijke betrokkenheid bij het basketbal was dat ze toch steeds de vinger aan de pols van mijn leven hielden. Dat vind ik een heel mooie gedachte en ik hoop dat ook voor mijn kinderen te kunnen betekenen. Wat niet wil zeggen dat ik soms – vooral op een koude, regenachtige zaterdagochtend terwijl we de zevende tegengoal incasseren – niet verlang naar die warme, comfortabele basketbalzaal.